Category Archives: Γενικά

Δέκα χρόνια μετά δεν ξεχνάμε…

Τις προηγούμενες μέρες, με αφορμή τα δέκα χρόνια από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, γράφτηκαν και ακούστηκαν πολλά στα αστικά ΜΜΕ. Για τις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις και το πώς θα πρέπει να αξιοποιηθούν. Και πολλοί συνέδεαν την εγκατάλειψη με την ανάγκη επιχειρηματικής αξιοποίησης. «Συμπτωματικά», αυτήν την περίοδο, σε περιοχές που είναι κοντά σε Ολυμπιακές εγκαταστάσεις στο Λεκανοπέδιο, βρίσκονται σε εξέλιξη επενδύσεις δισεκατομμυρίων (αεροδρόμιο Ελληνικού, μαρίνα Φλοίσβου, Αστέρας Βουλιαγμένης κ.λπ.) Αυτή είναι η μία πλευρά. Η άλλη είναι ότι στα αφιερώματά τους ξέχασαν να συμπεριλάβουν το βαρύ φόρο αίματος που πλήρωσαν εργάτες με τη ζωή τους για να γίνουν τα έργα. Η όποια αναφορά στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας 10 χρόνια μετά, οφείλει να ξεκινήσει με τους 13 εργάτες που έχασαν τη ζωή τους στην κατασκευή των Ολυμπιακών έργων. Η εργατική τάξη δεν ξέχασε τα ονόματα: Του 62χρονου Χρήστου Μιάμη, του 35χρονου Κότσι Αστρίτ, του 45χρονου Βαγγέλη Μέρι, του 32χρονου Μανέα Μαρινέλ, του 32χρονου Αλέξι Μπάτσι, που σκοτώθηκαν στο Ολυμπιακό Χωριό. Του 45χρονου Θανάση Παπαγιώργη στο κτίριο «Αθήνα 2004». Του 29χρονου Κρέκου Γιάνι στο Ολυμπιακό Σκοπευτήριο στο Μαρκόπουλο. Του 46χρονου Μιχάλη Ευαγγέλου στο Κλειστό Γυμναστήριο στο Γαλάτσι. Του 48χρονου Ηλία Μαυρόπουλου και του 29χρονου Λ. Μαρινάκη στον Ιππόδρομο στο Μαρκόπουλο. Του 58χρονου Παναγιώτη Μπολάνη στο Κέντρο Τύπου. Του 51χρονου Ντόκα Νταλίπ στο Ολυμπιακό Χωριό Τύπου και του 51χρονου Σωτήρη Σέκα στο Δημοσιογραφικό Χωριό στο Μαρούσι.

Πηγή

Advertisements

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΜΙΑ ΑΠΕΡΓΙΑ

Οι καρποί από τις προσπάθειες, ιδιαίτερα μετά τη δεκαετία του ’80, υπεράσπισης και απολογίας του status quo, πάει να πει του καπιταλισμού, παράλληλα με επιθέσεις ενάντια σε οτιδήποτε τον αμφισβητούσε ή έκρινε, πάει να πει του μαρξισμού, μοιάζει να μην εξαντλούνται. Αφού πιστέψαμε ότι ο παράδεισος είναι εδώ και ψάλλαμε ύμνους προς την ελεύθερη αγορά, τη λογική του δικαίου και της σύγχρονης πολιτικής των δυτικών χωρών, την κυριαρχία της υψηλής τεχνολογίας, εγκωμιάζοντας τον καπιταλισμό και αποκηρύσσοντας ακόμα και έννοιες που στο παρελθόν υπηρέτησαν κάποια επίκριση εναντίον του φτάσαμε να μη τηρούμε ούτε και την ελάχιστη κριτική απόσταση από αυτόν. Από τη στιγμή που αποδεχόμαστε τον καπιταλιστικό τρόπο οργάνωσης και είμαστε σταθερά προσανατολισμένοι στον υπολογισμό της σχέσης κόστους-οφέλους η μοιρολατρική αποδοχή της πολιτικοοικονομικής κατάστασης είναι σχεδόν αναμενόμενη, αφού τη θεωρούμε δεδομένη και αμετάβλητη. Όλα τα άλλα έπονται. Η υποταγή μας στην οικονομία με τη μορφή της αυτορυθμιζόμενης αγοράς, τα πρωτεία, στο επίπεδο κινήτρων τα οποία διέπουν την κοινωνία, που αποδίδουμε στο κέρδος, η χρέωση των αποφάσεων και ενεργειών των κυβερνώντων, που καταδικάζουν μεγάλα στρώματα του πληθυσμού στην εξαθλίωση, στην ανικανότητά τους, προδοσία τους και άλλα τέτοια ηχηρά, η απογοήτευση που η όποια δημόσια διαβούλευση για θέματα κοινού ενδιαφέροντος είναι απλώς προσχηματική για ειλημμένες αποφάσεις. Και το αποτέλεσμα: Απεργίες, διαδηλώσεις, καταλήψεις κλπ. όλες αυτές οι μορφές πάλης να μοιάζουν σαν άδεια κέλυφα, απαξιωμένες και αναποτελεσματικές μορφές πάλης για μεγάλη μερίδα εργαζομένων. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ο νεοφιλευλευθερισμός και η κριτική αυτού ως αντικομμουνισμός

Στη  εφημερίδα το «TO ΒΗΜΑ»,  δημοσιεύεται συνέντευξη του καθηγητή πολιτικής επιστήμης Πασχάλη Μ. Κιτρομηλίδη, στην οποία ο «διακεκριμένος» καθηγητής διαπιστώνει τελεσίδικα την δήθεν διαχρονική αδυναμία της ελληνικής κοινωνίας και συνακόλουθα του ελληνικού κράτους να αφομιώσει τις ιδέες του Διαφωτισμού και της δυτικής δημοκρατίας – της μόνης γνήσιας και πλουραριστικής δημοκρατιας- καθώς και τα διδάγματα του φιλελευθερισμού όπως εκφράζονται από τους πολιτικούς  φιλοσόφους Λοκ, ντε Τοκβιλ, Μιλλ κτλ.

Στην συνέντευξη ο καθηγητής παραθέτει μια σειρά απο κοινοτυπίες που ενισχύουν το στερεότυπο της καθυστερημένης ελλάδας ως επαρχιώτικο κακέκτυπο του μεγάλου δυτικού «πολιτισμού».  Μέχρις εδώ, τίποτα το περιέργο και το αναπάντεχο. Όλες οι απαντήσεις του καθηγητή είναι ακριβώς στο πνεύμα που θα περίμενε κανείς από έναν απολογητή του συστήματος που έχει τιμηθεί για αυτό πολλαπλώς και με λίγα λόγια  «έχει τα πρωτεία στη σάπια πολιτεία» όπως χαρακτηριστικά μας λέει ο Βαρναλής.

Το ενδιαφέρον, ωστόσο, βρίσκεται στο πως σχολιάζει αυτή την συνέντευξη ένας προδευτικός αριστερός (ίσως και ρίζοσπάστης!).  Στο σχολιό του επιστρατεύει το χειρότερο αντικομμουνισμό με προκάλυμα βεβαίως τι άλλο παρά το ανάθεμα στο σταλινισμό.  Σε τι χρειάζεται άραγε η αναφορά στον σταλινισμό; Που χρησιμεύει η καταδίκη toy σταλινισμoύ στο να αποδομήσει ο καλός αριστερός τις κοινοτυπίες του καθηγητή;

Στην πραγματικότητα οι απόψεις του καθηγητή και οι απόψεις του καλού αριστερού αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος που συμπυκνώνονται στο ότι: ο χειρότερος καπιταλισμός είναι προτιμότερος του καλύτερου κομμουνισμού (βλέπε σταλινισμός).

Οι πλούσιοι πλουτίζουν με την κρίση!

Αναδημοσίευση από  αριστερή πολιτική
Εντάξει, αν το λέει το ΚΚΕ είναι «ψέμα και προπαγάνδα» γιατί έχει σκοπό να συκοφαντήσει και να ανατρέψει τον καπιταλισμό. Αν όμως το λένε καπιταλιστικές ερευνητικές εταιρείες τι γίνεται;

Σύμφωνα με την εταιρεία Wealth-X., η  οικονομική ελίτ κατόρθωσε -σε πείσμα της κρίσης- να διπλασιάσει την περιουσία της τα τελευταία 5 χρόνια ενώ σύμφωνα με την Έρευνα της ίδιας εταιρίας κατέγραψε αύξηση 20% στον πλούτο των εύπορων Ελλήνων. 

Ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων αυξήθηκε παγκοσμίως κατά 880 άτομα. Περισσότεροι από 2.170 άνθρωποι έχουν σήμερα στην κατοχή τους χρηματική περιουσία άνω του ενός δισεκατ. δολαρίων, με τα συνολικα τους περιουσιακά στοιχεία να έχουν υπερδιπλασιαστεί κατά την περασμένη πενταετία από 3,1 σε 6,5 τρισεκατ. δολάρια. 
Μεταξύ των χωρών που απέκτησαν περισσότερους δισεκατομμυριούχους είναι και η Γερμανία, με συνολικά 148 «Κροίσους», τη στιγμή που στις ΗΠΑ καταγράφονται 515 και στην Κίνα 157 δισεκατομμυριούχοι.

ΓΕΝΙΑ ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ ΑΣΚΗΣΗΣ

Του Uwe Kling

Τελικά τι είναι; Generation X, γενιά του ιντερνετ, Golf 1ης γενιάς ή Golf 2ης γενιάς!; Τίποτα απ’ όλα αυτά. Επιτέλους βγήκε: Γενιά πρακτικής άσκησης. Αμέτρητα εκατομμύρια άνεργοι, και γιατί; Επειδή οι εταιρείες και οι δημόσιες υπηρεσίες απασχολούν πια μόνο εκπαιδευόμενους. Λογικό δεν είναι; Οι εκπαιδευόμενοι δεν κοστίζουν τίποτα και δεν έχουν κανένα απολύτως δικαίωμα. Ό,τι ήταν για τον αφέντη ο δούλος, είναι σήμερα για τον διαφημιστή ο εκπαιδευόμενος και παρόλα αυτά οι εκκολαπτόμενοι Christansen, Westwood, Liebeskind, Fassbinder [1] κονταροχτυπιούνται για μια θέση. Όλους τους έχουν δελεάσει με την προοπτική για δουλειά, η οποία στην πραγματικότητα δεν υπάρχει, επειδή την έχουν δώσει προ πολλού σε άλλους εκπαιδευόμενους.

Ακόμα και την εποχή που ο Μαρξ και ο ‘Ενγκελς έγραφαν το Κομμουνιστικό Μανιφέστο – ακόμη και τότε δεν μπορούσε να φανταστεί κανείς ότι μπορεί να εργάζεται αμισθί 60 ώρες την βδομάδα. Πρόσφατα μίλησα με τη μητέρα μου στο τηλέφωνο και της είπα ότι πρέπει να βάψω το διαμέρισμα που μένω πριν μετακομίσω και αυτή μου είπε ότι δεν έχει βάψει σε όλη της τη ζωή ούτε έναν τοίχο και δεν σκοπεύει στο μέλλον να το κάνει. Της έβγαλα το καπέλο και της είπα: “Υποκλίνομαι!  Θα ήθελα πολύ κι εγώ να ζήσω τη ζωή μου με τον τρόπο που την έζησες εσύ.” Τι να πω: Φυσικά δεν έχει κάνει ποτέ πρακτική άσκηση. Εγώ όμως έκανα. Στάθηκα τυχερός με μια κινηματογραφική εταιρεία στην περιοχή Berlin-Mitte στο Βερολίνο. Από χιλιάδες υποψήφιους επέλεξαν ειδικά εμένα να περάσω από εκεί για μια σύντομη γνωριμία. Μια τρομερά πεισματάρα γυναίκα κι ένας αραχτός τύπος με υποδέχτηκαν … στην σκηνή… δεν θα μπορούσα φυσικά να δουλέψω στην σκηνή. Ούτε με την καθαυτό παραγωγή θα είχα και τόοοοοσο σχέση. Αυτό που εμπεριείχε η εργασία ήταν να σηκώνω το τηλέφωνο, να ανοίγω γράμματα, να κάνω καφέ και …ε ναι … να καθαρίζω τις Παρασκευές το γραφείο. Και βέβαια θεωρούνταν αυτονόητο ότι εξαιτίας της παρούσας οικονομικής κατάστασης δεν υπήρχε καμία απολύτως δυνατότητα και της παραμικρής ακόμα αμοιβής. Κι ενώ η επίμονη γυναίκα συνέχιζε το τροπάριο της, ο αραχτός τύπος έξινε τα αρχίδια του κι εγώ θυμήθηκα την Monica Lewinsky. Τι είχε κάνει το καημένο το κορίτσι στον Λευκό Οίκο; “Ίσως δεν θα έπρεπε να το αναφέρω τώρα”, είπε η γυναίκα, “είναι μια μικρή αδιακρισία, αλλά μου είστε συμπαθής και γι’ αυτό το λόγο θα σας το αναφέρω. Μια συνυποψήφιά σας προσφέρθηκε να καταθέτει κάθε μήνα 300 ευρώ για την εταιρεία. Ίσως θα μπορούσατε κι εσείς να σκεφτείτε κάτι παρόμοιο; Ένα ποσό γύρω στα 250 ευρώ; Αυτό θα βελτίωνε σημαντικά τις προοπτικές σας.”

Τότε αναρωτήθηκα: “Γιατί στο καλό θέλω να γίνω εκπαιδευόμενος; Γιατί δεν προσλαμβάνω καλύτερα ο ίδιος εκπαιδευόμενους για τον εαυτό μου;” Ναι, κι εγώ έχω ένα σωρό ανόητες εργασίες να αναθέσω. Θα πάρω έναν εκπαιδευόμενο που θα σηκώνει το τηλέφωνο και θα βρίζει τις εταιρείες που κάνουν έρευνα αγοράς, έναν που θα μου πλένει τα πιάτα και έναν τρίτο που θα μου πλένει τον κώλο. Θα πάρω έναν εκπαιδευόμενο, έναν γεροδεμένο, για να πλακώνεται στα μαζικά μέσα συγκοινωνίας με τους ναζί στο ξύλο, και θα πάρω έναν εκπαιδευόμενο, που θα γράφει στο μέλλον τα κείμενα μου για μένα. Θα πάρω έναν εκπαιδευόμενο, που θα προσλαμβάνει για μένα νέους εκπαιδευόμενους, οι οποίοι θα προσλαμβάνουν για μένα νέους εκπαιδευόμενους – έως ότου όλοι οι άνθρωποι γίνουν εκπαιδευόμενοι! ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΜΕΝΟΙ! Και για αμοιβή θα παίρνουν όλοι ένα σημείωμα στο οποίο θα γράφει, ότι έκαναν σε εμένα πρακτική άσκηση και ότι έμαθαν κάτι λίγα, έμαθαν πως λειτουργεί η εκμετάλλευση τον 21ο αιώνα. Τους τρεις πρώτους ενδιαφερόμενους τους συνέτριψα – πώς τόλμησαν να εμφανιστούν για συνέντευξη χωρίς να έχουν πάρει ακόμα το πτυχίο τους – και απαίτησα 15 ευρώ αποζημίωση, επειδή σπατάλησα τον πολύτιμό μου χρόνο μαζί τους. Στο μεταξύ δουλεύουν για μένα δύο κάτοχοι διδακτορικού, τέσσερις πτυχιούχοι και έναν επίκουρο καθηγητή. Ο κύριος καθηγητής είναι ήδη τρεις βδομάδες στη δουλειά και ο καφές που κάνει άρχισε κάπως να πίνεται. Διάβασα πρόσφατα ότι ο Αντρέας Μπάαντερ είχε κάνει πρακτική άσκηση στην εφημερίδα Bild.
“Δεν έχω άλλες ερωτήσεις, αξιότιμοι κύριοι δικαστές! Ζητώ να αναγνωρισθούν ελαφρυντικά.”

ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΜΕΝΟΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΕΝΩΘΕΙΤΑΙ …!

(Μετάφραση: Σοφία Καρατάκη)

[1] Γερμανοί επιτυχημένοι  συγγραφείς, σκηνοθέτες, θεατρικοί συγγραφείς