Category Archives: Διαβάζουμε & Κοινοποιούμε

Απεργία 27 Νοεμβρίου 2014 (Ανακοίνωση Ε.Δ.Ο.Θ.)

edoth

Αρ.Πρωτ.198 Θεσ/νίκη 25-11-14

Η Εκτελεστική Επιτροπή της ΕΔΟΘ – Ν/Τ ΑΔΕΔΥ Θεσσαλονίκης καλεί όλα τα Σωματεία μέλη της και όλους τους εργαζόμενους να συμμετέχουν μαζικά στην Γενική Απεργία της ΑΔΕΔΥ-ΓΣΕΕ την Πέμπτη 27 Νοεμβρίου 2014.

Συναδέλφισσες – Συνάδελφοι

Η γενική Απεργία στις 27 του Νοέμβρη πρέπει να αποτελέσει ένα νέο ξεκίνημα πολύμορφων και παρατεταμένων κινητοποιήσεων που θα κλιμακωθούν το επόμενο διάστημα με γενικές συνελεύσεις στους χώρους εργασίας, με συλλαλητήρια και απεργίες, μαζί με τους εργαζόμενους του Ιδιωτικού Τομέα αλλά και με ευρύτερα κοινωνικά στρώματα.

Ήρθε η ώρα του γενικού ξεσηκωμού.
Όλοι στους Δρόμους με τα συνδικάτα.
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ

edoth_sign

Ποιός φταίει για το χρέος;

Επειδή τούτο το σαββατοκύριακο πήρα μέρος σε δυο-τρεις σχετικές συζητήσεις, σκέφτηκα σήμερα να διατυπώσω μια απλή ερώτηση προς τους αναγνώστες (αν και υποψιάζομαι ότι η απάντηση ίσως να μην είναι πολύ εύκολη): έχετε καταλάβει πώς δημιουργείται το χρέος;

Ξέρω πως έχουμε ακούσει πολλά. Για παράδειγμα, έχουμε ακούσει ότι για τα οικονομικά χάλια τής χώρας μας φταίνε οι «μαϊμού» συνταξιούχοι, οι οποίοι βούλιαξαν τα ασφαλιστικά ταμεία. Επίσης, έχουμε παραμυθιαστεί ότι φταίει ο Τσοχαντζόπουλος και οι όμοιοί του, που φόρτωσαν το δημόσιο με τις μίζες τους. Κάποιοι κάνουν λόγο για τεμπέληδες ή αργόμισθους δημοσίους υπαλλήλους, κάποιοι άλλοι για υδροκέφαλη δημόσια διοίκηση, κάποιοι τρίτοι κατηγορούν τους εκπαιδευτικούς που «κάθονται τρεις μήνες τον χρόνο» και κάποιοι τρίτοι δείχνουν τους συνταξιούχους που σταμάτησαν νωρίς να δουλεύουν. Πολλοί έχουν πειστεί ότι φταίει ο μπακάλης τής γωνίας που δεν κόβει αποδείξεις για τις μυζήθρες που πουλάει ή ο ταξιτζής που παίρνει διπλοτριπλές κούρσες ενώ δεν λείπουν κι εκείνοι που υπερθεματίζουν ότι φταίμε όλοι μας διότι «μαζί τα φάγαμε». Και, φυσικά, φταίνε οι «συνδικαλιστές», με τις απεργίες τους.

Δυστυχώς, όλα όσα έχουμε ακούσει δεν μπορούν να μας πείσουν. Και λέω πως δεν μπορούν να μας πείσουν διότι για όλα υπάρχει λύση. Αν π.χ. έφταιγαν οι μίζες κάποιων Άκηδων, θα μπορούσαμε να καθαρίσουμε με μια απλή κατάσχεση των περιουσιακών τους στοιχείων. Αν έφταιγαν οι δημόσιοι υπάλληλοι, θα έπρεπε να είχαμε δει προκοπή μετά από τόσες χιλιάδες διαθεσιμοτήτων και απολύσεων. Αν έφταιγαν οι εκπαιδευτικοί, θα έπρεπε να είχαμε πάρει ανάσα τώρα που μείνανε τα σχολεία μας δίχως δασκάλους και φτάσαμε στο σημείο να ψάχνουμε εθελοντές. Αν έφταιγαν τα διάφορα «πάρτυ» με την υγεία, θα έπρεπε να είχαμε σηκώσει κεφάλι τώρα που η πάλαι ποτέ «δωρεάν δημόσια υγεία» έχει καταντήσει ανέκδοτο. Αν φταίγαμε όλοι εμείς που «μαζί τα φάγαμε», θα έπρεπε να ήμασταν «καβάλλα στ’ άλογο» σήμερα που έχουμε πάψει πια να τρώμε. Όσο για το ευτελέστατο παραμυθάκι πως τάχα φταίει ο κάθε μπουγατσατζής που δεν κόβει αποδείξεις, επιτρέψτε μου να μη σχολιάσω και ρίξω το επίπεδο του ιστολογίου.

Κι όμως, η αλήθεια είναι απλή και η απάντηση στο αρχικό ερώτημα πανεύκολη: για το χρέος φταίει η πάσης μορφής ενίσχυση των μονοπωλίων και των μεγάλων επιχειρήσεων με δημόσιο χρήμα. Όλα τα άλλα είναι φούμαρα.

Ας δούμε ένα απλό υπόδειγμα. Στην μεταπολεμική Ελλάδα εισέρευσαν εκατοντάδες εκατομμύρια δολλαρίων από την περίφημη «αμερικάνικη βοήθεια», δηλαδή το γνωστό μας «σχέδιο Μάρσαλ». Μόνο κατά την τριετία 1948-1951, πήραμε συνολικά 366 εκατομμύρια δολλάρια, ποσό που αντιστοιχεί στο 12% περίπου του ΑΕΠ εκείνης της εποχής. Για να γίνει κατανοητό το νούμερο, είναι σαν να μιλάμε για 22 σημερινά δισεκατομμύρια ευρώ. Πόσα από εκείνα τα χρήματα έφτασαν μέχρι τον απλό λαό; Ελάχιστα ψίχουλα. Όλος εκείνος ο πακτωλός διοχετεύτηκε προς τους «επενδυτές», οι οποίοι ανέλαβαν εργολαβικά την «αναστήλωση» της χώρας από τα ερείπια του πολέμου. Το τι έκαναν όλοι αυτοί οι «σωτήρες» στην πράξη, το περιγράφει γλαφυρότατα η περίφημη «Έκθεση Πόρτερ», στην οποία έχουμε αναφερθεί παλιότερα.

Παρένθεση. Βέβαια, η «Έκθεση Πόρτερ» αναφέρεται στην περίοδο 1944-1947 αλλά είναι σίγουρο πως, αν ο Πόρτερ επέστρεφε δέκα χρόνια αργότερα, θα ήταν πιο δηκτικός. Αρκεί να σκεφτούμε τα «τζάκια» που ξεπήδησαν μετά τον πόλεμο και την ανυποχώρητη φτώχεια, η οποία οδήγησε σε έκρηξη της μετανάστευσης κατά την δεκαετία τού ’50. Κλείνει η παρένθεση.

Το ίδιο ακριβώς γίνεται ακόμη και σήμερα. Θυμηθείτε ότι πολύ πρόσφατα ο υπουργός μεταφορών Μιχάλης «αδιάβαστος» Χρυσοχοΐδης ενέκρινε μερικά εκατομμυριάκια παραπάνω για τις εταιρείες που εκμεταλλεύονται τις εθνικές μας οδούς, με το επιχείρημα ότι οι εισπράξεις τους από διόδια είναι πολύ χαμηλότερες απ’ όσο υπολόγιζαν όταν υπέγραφαν τις συμβάσεις τους (!!). Θυμηθείτε, ακόμη, την μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών κατά 5% (όπερ σημαίνει ένα δισεκατομμύριο ευρώ ετησίως), την ώρα που κόβονται οι συντάξεις επειδή έχουν πρόβλημα τα ασφαλιστικά ταμεία. Θυμηθείτε, επίσης, την κατακόρυφη μείωση των συντελεστών τού φόρου μεταβίβασης ακινήτων, προκειμένου να μην επιβαρυνθούν οι τράπεζες τώρα που θα αρχίσουν να κατάσχουν τα ακίνητα των οφειλετών τους. Και, βεβαίως, θυμηθείτε -κι αν δεν το ξέρετε, μάθετέ το- ότι τα κονδύλια των ευρωπαϊκών προγραμμάτων (όπως το ΕΣΠΑ), διοχετεύονται στην συντριπτική τους πλειοψηφία προς τις μεγάλες επιχειρήσεις και τα μονοπώλια, ακριβώς όπως έγινε πριν εξήντα-τόσα χρόνια με τα κονδύλια του σχεδίου Μάρσαλ…

Πριν κλείσω τούτο το σημείωμα, ας πω δυο λόγια για το μεγαλύτερο -ίσως- παραμύθι που έχει ακουστεί, πως τόσα χρόνια το κράτος δανειζόταν τάχα για να πληρώνει μισθούς, συντάξεις και διάφορες κοινωνικές παροχές. Ας δεχτούμε ότι το κράτος έχει έσοδα 100 και έξοδα 120, τα 30 των οποίων αφορούν μισθοδοσία και κοινωνικές παροχές. Για να τα βγάλει πέρα, λοιπόν, πρέπει να πάρει 20 δάνειο. Γιατί πρέπει -ντε και καλά!- αυτά τα 20 να αφορούν το κοινωνικό κράτος ή τις συντάξεις; Γιατί να μην πούμε ότι αφορούν τις επιδοτήσεις των μεγαλοεργολάβων; Με ποια λογική; Με την λογική τής αστικής εξουσίας και των μουμουέδων;  Μα, ξεχνάμε ότι οι μουμουέδες είναι και μεγαλοεργολάβοι;

Πηγή

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΝΟΗΜΑΤΟΣ

Ελευθερία, δημοκρατία, αγορά. Λέξεις που απασφαλίζουν και κρύβουν στην ιλύ του κυρίαρχου λόγου του καπιταλισμού τις νάρκες που απειλούν το κυρίαρχο σύστημα και ο ζήλος των ΜΜΕ, της διανόησης και των πολιτικών του αφαιρούν από το γύρω έδαφος. Το ναρκοπέδιο επιμελώς κρύβεται και περιχαρακώνεται. Κρύβεται πίσω από διακηρύξεις για την ελευθερία που επικράτησε στην Ευρώπη μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, για την δημοκρατία που θριάμβευσε μετά την πτώση των «ολοκληρωτικών καθεστώτων», για την αγορά που δίνει σε όλους ευκαιρίες να βελτιώσουν τους υλικούς όρους ζωής τους.

Γι’ αυτό λοιπόν, για μια ακόμα επέτειο, η 25η είναι η φετινή, μόνο πανηγυρισμοί έχουν θέση για το γκρέμισμα του «τείχους του μίσους» στο Βερολίνο. Επικό πλήγμα στην τυραννία χαρακτήρισε η Α. Μέρκελ το γκρέμισμά του, μια ανατολικογερμανή που επέστρεφε από σάουνα, όταν είδε να πέφτει το τείχος του Βερολίνου και τώρα είναι καγκελάριος της ενωμένης καπιταλιστικης Γερμανίας και Ευρώπης – έτσι απλά.

Και τα 25 χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι τώρα, στις βασανιστικές απορίες και τα αναπάντητα ερωτήματα για τις υπόγειες διαδρομές ιδεολογιών, τις σκοτεινές δράσεις πολιτικών, τις άρρητες συμφωνίες οικονομικών συμφερόντων, δεν έδωσαν απάντηση πέρα από εικασίες, περιπτωσιολογίες, απλοϊκές ερμηνείες σύνθετων καταστάσεων. Θέσεις που ελκύουν επειδή ποντάρουν στην καταπτόησή μας και μεταμφιέζουν σε ερμηνείες τους εξορκισμούς και τους μύθους, διαμορφώνοντας ένα φαντασιακό περιβάλλον όπου έννοιες και ανάγκες που θεωρούνταν επαναστατικές συνδέθηκαν μόνο με κρίματα κι εγκλήματα που αποδόθηκαν στον υπαρκτό σοσιαλισμό για να ακυρωθούν τελειωτικά.

Κινούμαστε σε ένα διάχυτο και πλαδαρό παρόν που απαιτεί τη δικαίωσή του στην κατασκευή και ερμηνεία του παρελθόντος. Αφουγκραζόμαστε το παρελθόν μέσα στο παραισθησιογόνο νεφέλωμα της καπιταλιστικής κοινωνίας που με μαρτυρίες, μυστικά έγγραφα, προσωπικά βιώματα κατασκευάζει τα «τέρατα» του υπαρκτού σοσιαλισμού. Το σοσιαλιστικό παρελθόν δεν καταδικάστηκε απλώς, αλλά περιφρονήθηκε, άδειασε από την αγωνία του και τον αγώνα του για μετασχηματισμό της κοινωνίας, τραυματίστηκε η ύπαρξή του από την πλήρη απουσία νοήματος άλλου από τη χρησιμοποίησή του ως όχημα εξουσίας και δύναμης μιας δράκας ανθρώπων.

Και τελικά απόμειναν ένθεν κακείθεν του πάλαι ποτε τείχους οι πολυεθνικές και ένα κενό. Ταυτίζοντας τα όνειρα των ανθρώπων με την καρικατούρα τους, που τελικά επικράτησε, εκχωρήθηκαν τα πάντα σ’ εκείνους που μόνο την καρικατούρα χρειάζονται και που συγχέοντας σκόπιμα την ελευθερία με την άνεση, με υποσχέσεις για την απόλυτη κατανάλωση και ευδαιμονισμό σπεύδουν τώρα να καλύψουν τη διάψευση με εκφοβισμούς και απειλές.

Σαν η πτώση του τείχους να έρχεται από κείνο το μακρινό ’68 που εδραίωσε στην αντίληψή μας ότι η επανάσταση είναι θέμα επιλογής μουσικής, που ενώνει όλους τους ανθρώπους –και τι άλλο θέλουμε όλοι από αγάπη;

Οι διαδικασίες που τα αποτελέσματα βιώνουμε τώρα επώδυνα ξεκίνησαν από τότε, όταν η συναινετική–παθητική δημοκρατία, η περιθωριοποίηση του κομμουνιστικού κινήματος έγινε ο κανόνας της πολιτικής ζωής. Κάθε λόγος αντίθετος διαστρεβλώνεται και χλευάζεται. Ο ορίζοντας κλειστός πια, καμιά διέξοδος. Να μην υπάρχει καμιά αξιόπιστη, ιδεολογικά εδραιωμένη κοινωνική πρόταση, κάθε αγώνας να είναι πολλαπλά υπονομευμένος. Γι’ αυτό και δεν έχουν τέλος ο χλευασμός, ακόμα και μέσα από απλοϊκά ανέκδοτα, και οι κατηγορίες για τη ζωή στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού. Είναι απολύτως φυσικό να υπάρχουν χιλιάδες φτωχοί που δεν επιβιώνουν στον καπιταλισμό, αλλά είναι απολύτως απαράδεκτο να μην μπορεί ο σοσιαλισμός να εκπληρώσει όλες τις καταναλωτικές ανάγκες των ανθρώπων. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Μορφώνοντας τους φασίστες

Η mainstream και κυρίως φιλελεύθερη αντίληψη για τον φασισμό εξαντλεί και αποδίδει το φαινόμενο σε σχετικά μικρές οργανώσεις λούμπεν ατόμων, φουσκώτων με ξυρισμένα κεφάλια, αγράμματων (‘’εμα τημεί χρισι αυγεί΄΄) ή το πολύ πολύ μικρομαγαζατόρων. Παρόμοιας φύσης είναι και η μέσω της βιομηχανίας της κουλτούρας επιβαλλόμενη αντίληψη ότι ο ναζισμός και ο Β’ Παγκόσμιος ήταν αποτελέσμα απλώς κάποιων τρελλών, ψυχασθενών που ήρθαν από το πουθενά, έπεσαν από τον ουρανό, και που για κάποιους μυστήριους και σαγηνευτικούς λόγους πήραν τον έλεγχο της Γερμανίας και ολόκληρης σχεδόν της Ευρώπης απλά γιατί δεν γουστάρανε τους εβραίους.

Άρρηκτα συνδεδεμένο και απόρροια αυτής απίστευτα υποκριτικής αστικής αντίληψης (υποκριτική μιας και η αστική τάξη της εποχής ήξερε πολύ καλά την δική της βαθιά συμμετοχή στην κυριάρχηση του φασισμού. Kαι όσοι δεν είχαν άμεση συμμετοχή καμία απολύτως έχθρα δεν εξέφραζαν για τους ναζί μέχρι το ξέσπασμα του πολέμου σε σημείο που  έφτασε να αντιμετωπίζει ο Τσάρλι Τσάπλιν σοβαρή λογοκρισία και τελικά την εξορία από τις ΗΠΑ γιατί τόλμησε, το 1940, να κριτικάρει τον Χίτλερ στον ”Μεγάλο Δικτάτορα”) είναι η ιδέα που θέλει να πιστεύει ότι εκφράζει μια δημοκρατική μετριοπάθεια: ότι αυτό που χρειάζεται ο φασισμός είναι ‘’μόρφωση’’ και παιδεία. Λέξεις που ρίχνονται πάντοτε με ένα βολικό απροσδιόριστο περιεχόμενο, λέξεις πανάκεια, σημαίνοντα που για την κυρίαρχη ιδεολογία συνιστούν από μόνα τους ολόκληρα επιχειρήματα, που απαιτούν τέλος σε οποιαδήποτε συζήτηση για το θέμα, αφού και μόνο η απλή εκφορά τους ως ΤΟ αντίδοτο πρέπει να σημάνει την ανακύρηξη του νικητή του ντιμπέιτ, το θέμα πρέπει να θεωρηθεί λήξαν, και ο εκφέρων τις λέξεις αυτές μπορεί πλέον να αφεθεί στην αυτοικανοποίηση ότι αυτός ήταν ο πολιτισμένος (και επίδοξος εκπολιτιστής) μορφωμένος που αντιλήφθηκε σωστά και έλλογα τι χρειάζονται οι φασίστες και έπεισε τον εαυτό του ότι, όντως ναι, ο ίδιος αποτελεί ένα μορφωμένο, ειρηνικό και δημοκρατικό μέλος της έλλογης κοινωνίας των πολιτών και ότι ο ίδιος δεν έχει καμία σχέση με τον φασισμό. Πως θα μπορούσε άλλωστε αφού δεν πέρνει αναβολικά, διαβάζει Lifo, δεν είναι ανορθόγραφος και κάποτε, μια φορά, θυμάται που έδωσε χειραψία με έναν μαύρο στο TEDx. Εν τέλει η κυρίαρχη αντίληψη για τον φασισμό καταλήγει απλώς σε μια αισθητική κρίση, σε αισθητική επιλογή με διαφορετικά γούστα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Βουλιάζει στη φτώχεια το 25% του πληθυσμού της ΕΕ

Βάθεμα της απόλυτης και σχετικής φτώχειας, συνθήκες μαζικής εξαθλίωσης για 122,6 εκατομμύρια κατοίκους (24,5% του πληθυσμού) στα 28 κράτη – μέλη της ΕΕ εμφανίζει η στατιστική υπηρεσία της ΕΕ (Γιούροστατ), στη βάση των εισοδημάτων και των συνθηκών διαβίωσης για το έτος 2013. Πρόκειται για τις λαϊκές μάζες που επίσημα χαρακτηρίζονται φτωχοί, ζουν με εισοδήματα κάτω από τα επίσημα όρια και δεν μπορούν να καλύψουν ούτε τις βασικές ανάγκες της καθημερινότητας ή διατρέχουν κίνδυνο στο άμεσο μέλλον να περάσουν το κατώφλι της εξαθλίωσης. Ταυτόχρονα, καταγράφονται και διευρυνόμενες ανισότητες ανάμεσα στα κράτη – μέλη, με τα ποσοστά της επίσημης φτώχειας να κυμαίνονται από 14,6% μέχρι 48% του πληθυσμού. Σε κάθε περίπτωση, τα ποσοστά της επίσημης φτώχειας έχουν σχετική σημασία, αφού «φτωχοί» χαρακτηρίζονται μόνο σε σχέση με τους «άλλους», ορισμός που εξαρχής εξαλείφει τη ραγδαία υποχώρηση του βιοτικού επιπέδου στο σύνολο των λαϊκών μαζών, εξαιτίας της βάρβαρης πολιτικής υπέρ του κεφαλαίου. Παράλληλα, το εισοδηματικό κριτήριο μέτρησης της επίσημης φτώχειας ορίζεται κάτω από το 60% του «ενδιάμεσου εισοδήματος» των νοικοκυριών, του κάθε ξεχωριστού κράτους – μέλους, χωρίς βέβαια να περιλαμβάνεται σε αυτό η μάζα των επιχειρηματικών κερδών.

Σύμφωνα με τα στοιχεία για το έτος 2013:

  • Σε κίνδυνο φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού ζουν 122,65 εκατομμύρια άτομα, ή το 24,5%, περίπου 1 στους 4 κατοίκους της ΕΕ. Για το έτος 2008, οι εμφανιζόμενοι φτωχοί στην ΕΕ αριθμούσαν στα 116,58 εκατ. άτομα (23,8% του πληθυσμού). Δηλαδή στη διάρκεια της περιόδου 2008 – 2013, στις «λίστες» της επίσημης φτώχειας προστέθηκαν ακόμη 6 εκατ. άτομα (αύξηση 5,2%).
  • Τα υψηλότερα ποσοστά, καταγράφονται σε Βουλγαρία (48%), Ρουμανία (40,4%), Ελλάδα (35,7%), Λετονία (35,1%) και Ουγγαρία (33,5%). Στην Ελλάδα, ο αριθμός των χαρακτηριζόμενων ως φτωχών εμφανίζεται για το 2013 στα 3,9 εκατομμύρια (από περίπου 3 εκατ. ή 28,1% του πληθυσμού της χώρας για το έτος 2008). Τα χαμηλότερα ποσοστά εμφανίζονται στην Τσεχία (14,6%), στην Ολλανδία (15,9%), στη Φινλανδία (16,0%) και τη Σουηδία (16,4%).
  • Η επίσημη φτώχεια στη Γερμανία διαμορφώνεται σε 20,3%, στη Γαλλία σε 18,1%, στην Ιταλία σε 28,4% και στη Βρετανία σε 24,8%. Σε αυτό το πλαίσιο, οι συνθήκες εξαθλίωσης του λαϊκού πληθυσμού αποτελούν κοινό φαινόμενο, ανεξάρτητα από τη θέση της κάθε αστικής τάξης στην πυραμίδα ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων του κάθε κράτους.
  • Στη διάρκεια της εξεταζόμενης περιόδου (2008 – 2013) τα ποσοστά τη φτώχειας εμφανίζουν διόγκωση στα 20 από τα 28 κράτη, ενώ σε 1 (Βέλγιο) καταγράφεται στασιμότητα.

Πηγή