Category Archives: Είσαι στην Ε.Ε μάθε για την Ε.Ε

Ιστολυτική Αμοιβάδωση!

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

img1-13Αμοιβάδα. Το κυριότερο των Πρωτόζωον. Κινείται με ψευδοπόδια. Πολλαπλασιάζεται με διχοτόμηση. Τα ψευδοπόδια αναπτύσσονται προς την πλευρά όπου η αμοιβάδα βρίσκει τροφή. Ετσι κινείται προς αυτήν. Το όνομα η αμοιβάδα το πήρε από τον κ. Σαίν Βενσάν, το νονό της φυσιοδίφη, από τον Πρωτέα, μυθικό για τις αλλαγές της μορφής του και την «αμοιβή» που σημαίνει και αλλαγή. Amoeba Proteus o γνωστότερος εκπρόσωπος των αμοιβάδων. Η ευκολία τους να εμφανίζονται και να επιζούν σε γλυκά νερά, έλη, λίμνες, να αντιδρούν σε εξωτερικά ερεθίσματα όπως το φως και η θερμοκρασία, κάνει τις αμοιβάδες πρώτης τάξεως πειραματόζωα για τους επιστήμονες. Το νερό που εισέρχεται στην αμοιβάδα συγκεντρώνεται σε κύστεις που λέγονται σφυγμώδη κενοτόπια για να μην καταστρέφεται η αμοιβάδα που αποβάλλει το περισσευάμενο νερό στο περιβάλλον όταν διογκωθεί υπερβολικά!…

Εχοντας απηυδήσει από την επίδειξη γνώσεων ειδικών, τους οποίους τα δελτία ειδήσεων επιστράτευσαν κυριολεκτικά για να πουλήσουν, ως «παγκόσμιο μυστήριο», το δράμα της εξαφάνισης του μοιραίου μαλαισιανού αεροπλάνου, κάνω λοιπόν χρήση της…επιστημοσύνης που προκύπτει απ’ τη διαδικτυακή χρήση – κατάχρηση γνώσεων και πληροφοριών του δικού μου εξομοιωτή, δηλαδή της αμοιβάδας.

Αμοιβάδα. Πρωτόζωον αστικό κόμμα δεξιού ή σοσιαλδημοκρατικού πυρήνα. Γεννήθηκε και ζει στο ελώδες μεταχουντικό περιβάλλον των γλυκών υδάτων των λαϊκών προσδοκιών για αλλαγή (αμοιβή). Επί σαράντα χρόνια διογκώνεται ρουφώντας το νερό – ιδρώτα του εργατικού σώματος. Η πασίγνωστη αμοιβαδοειδής κίνησή του να βγάζει δηλαδή ποδάρια προς την κατεύθυνση όπου μυρίζει κέρδος – τροφή, λέγεται μεταρρύθμιση, εκσυγχρονισμός, μετάλλαξη, προσαρμογή, ενσωμάτωση, ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, τήρηση δεσμεύσεων απέναντι και προς θερμές και φωτεινές πηγές συμφερόντων όπως ΕΕ, ΝΑΤΟ, ΟΑΣΕ, ΟΟΣΑ κι άλλες συστάδες συμμαχιών προθύμων αμοιβάδων.

Το πρωτόζωον αυτό εμφανίζεται με μορφές αποχρώσεων που εκτείνονται από το μαύρο μπλε, ως το χλωροφυλλικό ερυθηματώδες. Οταν παραφουσκώσει αλλά όχι και χορτάσει απ’ τον ιδρώτα μας, αποβάλλει το περίσσευμα δικαιωμάτων και κατακτήσεων, στα πολιτικά και κοινωνικά Κενοτόπια, που λόγω κρίσης είναι και Σφυγμώδη (!). Αμέσως μετά ο πυρήνας του διχάζεται, και στη συνέχεια οι πυρήνες των ήδη σχηματισμένων αμοιβάδων πράττουν το ίδιο με τη σειρά τους. Ούτως ώστε να προκύπτουν νέα παμπάλαια, ίδια πρωτόζωα με άλλη μορφή, ώστε σε οξεία αμοιβάδωση (ασθένεια επικίνδυνη για τον άνθρωπο) να μπορούν να μας επιτεθούν όλα μαζί. Την ίδια στιγμή, άμα σκάσουν και οι κύστεις – κενοτόπια, ποτάμια γενικεύουν την παρασίτωση. Τη βάφεις, δηλαδή, κανονικά όπως λένε και οι δημοσκοπήσεις του εξομοιωτή στις επικοινωνιακές ρούγες. Γιατί εκεί όπου όλοι πενθούν και κόπτονται για την εμφάνιση της πιο επικίνδυνης συνιστώσας εντός των τοιχωμάτων – τειχών της καταναλωτικής δημοκρατίας της Ιστολυτικής Αμοιβάδας, endamoeba histolytica, αρχίζουν τα όργανα.

Kαθώς θα εντείνεται ο πονόκοιλος και η τυχόν ξεφτιλιστική διάρροια της προεκλογικής μνημονο-τροϊκανολογίας, ο εξομοιωτής αμοιβάδα λέει να δώσουμε και λίγη προσοχή στο γεγονός ότι: Οταν το πρωτόζωον βγάζει ψευδοπόδια για να φάει, τότε μετατρέπεται ολόκληρο το σώμα της αμοιβάδας σε στόμα και στομάχι μαζί! Οχι που υπάρχουν και μερικοί που ακόμα πιστεύουν πως η…άλλη Ευρώπη, λόγου χάρη, είναι εφικτή χωρίς διάλυση του κοινωνικού ιστού, επειδή η αμοιβάδα αλλάζει πρόσωπο και μια σημαία σ’ ένα μπαλκόνι αλλάζει χρώματα και σε σκοτώνει…

rizospastis_plain_mini

Advertisements

Οταν χρεοκοπούν τα «πρότυπα» του καπιταλισμού

του Πάνου  Απέργη

Πριν λίγες μέρες η ιστοσελίδα της Οργάνωσης Μελών του ΣΥΡΙΖΑ στην ΕΥΔΑΠ ανέφερε σαν παράδειγμα το ότι στη Σουηδία η υδροδότηση, που είναι στην αρμοδιότητα των δήμων, λειτουργεί χωρίς κέρδος. Συγκεκριμένα έγραφε: «Αδιανόητη είναι για τους Σκανδιναβούς η σκέψη ότι κάποιος μπορεί να έχει κέρδος από την εκμετάλλευση της υδροδότησης. Το απαγορεύει άλλωστε και η νομοθεσία αυτών των χωρών». Και παρακάτω αναφερόταν στην προσπάθεια που έγινε από τους φιλελεύθερους της Σουηδίας στο Δήμο του Μάλμε για την ιδιωτικοποίηση της ύδρευσης, η οποία σταμάτησε με την εκλογή σοσιαλδημοκρατών. Αυτό είναι πια πάγιο, αλλά και ξεπερασμένο επιχείρημα των οπορτουνιστών ότι για όλα φταίει ο νεοφιλελευθερισμός και οι συντηρητικοί διαχειριστές.

Να μας συγχωρούν, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να τους διαψεύσουμε, αφού στη Δανία, όπου εφαρμόστηκε αντιδραστική μεταρρύθμιση, ανάλογη με τον «Καλλικράτη», πριν μάλιστα από την Ελλάδα, η νομοθεσία άλλαξε σε μια νύχτα όταν το απαίτησαν τα συμφέροντα του κεφαλαίου και όχι μόνο η ύδρευση, αλλά και η ενέργεια, το σύστημα αποχέτευσης, τα σκουπίδια, οι συγκοινωνίες και η καθαριότητα καθώς και κάθε άλλη υπηρεσία ιδιωτικοποιήθηκαν με πρωτοβουλία κυβέρνησης και δήμων. Μάλιστα, σε όλα αυτά πρωτοστάτησαν οι σοσιαλδημοκράτες. Ανάλογα μέτρα προετοιμάζονται κι αυτήν την περίοδο και θα ενταθούν στη Σουηδία μετά τις εκλογές. Ηδη η επιτροπή«σοφών» για την Κοινωνική Ασφάλιση αυτήν τη βδομάδα ομόφωνα προτείνει (με τη σύμφωνη γνώμη των κομμάτων που την αποτελούν) αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στα 69 από τα 65 έτη σήμερα.

Την ίδια στιγμή στη Δανία σειρά έχουν τα σχολεία και τα νοσοκομεία, αφού δήμοι και περιφέρειες θέλουν να αναθέσουν τη διαχείρισή τους σε ιδιωτικές εταιρείες. Στη διαχείριση, εκτός από καθαριότητα ή φύλαξη, εντάσσεται και η δυνατότητα ο ιδιώτης να αναλαμβάνει την πρόσληψη εκπαιδευτικών, τη μισθοδοσία και την ίδια τη διεύθυνση του σχολείου.

Οι δήμοι εξελίσσονται σε στυγνούς εργοδότες και πλασιέ των εργολάβων

Ενας από τους πιο σίγουρους τρόπους κερδοφορίας για τους καπιταλιστές στη Σκανδιναβία είναι η ανάληψη διαχείρισης κρατικού ή δημοτικού έργου. Δηλαδή αναλαμβάνουν μετά από πλειστηριασμό τη διαχείριση ενός τομέα, έχοντας σίγουρο εισόδημα από τα λεφτά των φορολογουμένων και χρησιμοποιώντας τις εγκαταστάσεις και τα κτίρια των δήμων που είναι λαϊκή περιουσία.

Ας πάρουμε για παράδειγμα την καθαριότητα. Ο δήμος είχε δικό του τμήμα που έκανε αυτή τη δουλειά. Τώρα την αναθέτουν μετά από πλειστηριασμό σε μια ιδιωτική εταιρεία που υπόσχεται ότι μπορεί να κάνει τη δουλειά φτηνότερα. Ο δήμος κλείνει το σχετικό τμήμα και απολύει όλους τους εργαζόμενους. Ο ανάδοχος του έργου τούς καλεί πίσω και τους εκβιάζει ότι αν θέλουν να τους προσλάβει, θα πρέπει να δεχτούν αισθητές μισθολογικές μειώσεις και νέα σύμβαση με λιγότερα δικαιώματα. Ετσι σπάνε και οι συλλογικές συμβάσεις και κάθε κεκτημένο δικαίωμα. Μάλιστα, η πείρα λέει ότι αυτοί οι ανάδοχοι προσλαμβάνουν ελάχιστους από τους παλιούς εργάτες και συμπληρώνουν τις υπόλοιπες θέσεις εργασίας ενοικιάζοντας εργάτες, κατά το πλείστον μετανάστες χωρίς δικαιώματα, από τα δουλεμπορικά γραφεία που ξεπετιούνται σαν μανιτάρια.

Από το 2009 έως το 2012 απολύθηκαν πάνω από 30.000 δημοτικοί υπάλληλοι και σήμερα ο αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος. Μόνο το 2013 απολύθηκαν 700 δάσκαλοι. Οι δήμοι δηλαδή συγκαταλέγονται στους στυγνότερους εργοδότες και χρησιμοποιούνται σαν μοχλός για την παράδοση όλων των υπηρεσιών στους ιδιώτες.

Μαζικές απολύσεις και στον ιδιωτικό τομέα

Παράλληλα με την κρατική και τοπική διοίκηση έχουμε εξελίξεις και στον ιδιωτικό τομέα αφού οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις μεταφέρουν τα τμήματα παραγωγής σε χώρες με φτηνότερο εργατικό δυναμικό και μεγαλύτερο βαθμό εκμετάλλευσης. Αλλωστε, αυτό ήταν και το νόημα με την ελευθερία κίνησης κεφαλαίου που περιλαμβάνεται στη Συνθήκη του Μάαστριχτ και τις διάφορες οδηγίες που την εξειδίκευσαν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η δανέζικη εταιρεία αλλαντικών «Danish Crown», που έχει μεταφέρει τα σφαγεία της στην Πολωνία, απολύοντας εκατοντάδες εργαζόμενους και απειλεί κατ’ εξακολούθηση τους λίγους που έχουν απομείνει στο τελευταίο σφαγείο ότι αν δεν δεχτούν μειώσεις μισθών, θα το κλείσει και αυτό.

Εχουμε έτσι τα τελευταία χρόνια μαζικές απολύσεις σε όλες τις σκανδιναβικές χώρες. Στη Σουηδία, για παράδειγμα, απολύθηκαν πρόσφατα 390 βιομηχανικοί εργάτες στη «Volvo Bussar» στο Saffle, 230 εργαζόμενοι στη χαρτοβιομηχανία «Holmenspappersbruk» στο Hallstavik, 220 εργαζόμενοι στη «Swedwood» στο Tibro και 650 εργαζόμενοι στη «Sony Mobile» στη Lund. Στη Νορβηγία έγιναν απολύσεις στην αλιευτική βιομηχανία και στα λιμάνια και στη Δανία έχουμε χιλιάδες απολύσεις στις τράπεζες και σε μεγάλες εταιρείες, ακόμα και της πράσινης οικονομίας όπως η «Vestas» και η «Siemens», στις συγκοινωνίες, στην οικοδομή.

Η δε δανέζικη ναυτιλία είναι από τις ισχυρότερες στον κόσμο, όμως κι εδώ όπως και στην Ελλάδα τα ναυπηγεία έκλεισαν και τα καράβια κατασκευάζονται στην Ασία.

Mε οδηγίες της ΕΕ εισάγουν σύγχρονους δούλους για να σπάσουν τις συλλογικές συμβάσεις

Υπάρχουν όμως και κλάδοι κύρια στον τομέα των υπηρεσιών που αντικειμενικά δρουν εντός της Δανίας και εκεί φροντίζουν οι καπιταλιστές, η ΕΕ και οι κυβερνήσεις διά μέσου της μετανάστευσης να εισάγονται ελεύθερα φτηνότεροι εργάτες από άλλες χώρες και έτσι να σπάνε οι όποιες κατακτημένες συλλογικές συμβάσεις και να ενισχύεται η τάση να φτηναίνει η εργατική δύναμη, γεγονός αντικειμενικά αναγκαίο προκειμένου το κεφάλαιο να αντεπεξέρχεται στις δυσχέρειες του ανταγωνισμού ως προς την αναπαραγωγή του, αυξάνοντας τον όγκο των κερδών του έτσι που να έχει αντιστάθμισμα στην πτώση του ποσοστού κέρδους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η κατασκευή δικτύου μετρό στην Κοπεγχάγη, που αποτελεί το μεγαλύτερο έργο των τελευταίων χρόνων με κόστος πάνω από 22 δισ. κορόνες και κύριο επενδυτή το Δήμο Κοπεγχάγης, έργο στο οποίο δεν δουλεύει ούτε ένας Δανός. Εκτός από ελάχιστες διοικητικές θέσεις, όλες οι άλλες καλύπτονται από εισαγόμενους εργάτες, ανάμεσά τους και Ελληνες με μειωμένους μισθούς και δικαιώματα.

Ιδιαίτερα αισθητή είναι η ανεργία στους νέους, που σε υποβαθμισμένες περιοχές της πρωτεύουσας ξεπερνάει το 20%.

Στην ίδια κατεύθυνση η δανέζικη κυβέρνηση έκοψε μια σειρά άλλα επιδόματα όπως τις πρόωρες αναπηρικές συντάξεις, επιδόματα ατόμων με ειδικές ανάγκες, φοιτητικά επιδόματα κ.ά., με αποτέλεσμα να αυξηθούν συνολικά τα άτομα που έχουν ανάγκη από δουλειά και εισόδημα. Υπολογίζεται σήμερα ότι εκτός από τους επίσημα 170.000 ανέργους, πάνω από 850.000 βρίσκονται εκτός αγοράς εργασίας. Στη δε Σουηδία η ανεργία τραβά την ανηφόρα και στους νέους κάτω των 25 ετών έχει φτάσει το 22,9%.

Ακόμα πιο βάρβαρα μέτρα στη Δανία από την κυβέρνηση σοσιαλδημοκρατών που στηρίζουν και οι «Πρασινοκόκκινοι»

Στη Δανία η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση, που στηρίζεται και από τους «Πρασινοκόκκινους» (αδελφό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ και μέλος του ΚΕΑ), φρόντισε με κατάλληλα μέτρα να αλλοιωθούν τα κριτήρια για το χαρακτηρισμό του ανέργου και έτσι το επίσημο ποσοστό ανεργίας μειώθηκε αισθητά. Ακόμα και μισή μέρα το μήνα να δουλέψει κάποιος, πλέον δεν θεωρείται άνεργος, αλλά απασχολούμενος. Oι «Πρασινοκόκκινοι» επίσης είχαν υποσχεθεί ότι αν δεν λυνόταν το πρόβλημα της επιδότησης των ανέργων, δεν θα ψήφιζαν τον προϋπολογισμό και θα έπεφτε η κυβέρνηση. Την τελευταία στιγμή βέβαια …υπέγραψαν και 34.000 άνεργοι έμειναν χωρίς επίδομα.

Κι εκεί τεμπέληδες…

Ταυτόχρονα με τα παραπάνω μέτρα, κυβερνήσεις, ΕΕ, κεφάλαιο εξαπέλυσαν μια καλά οργανωμένη ιδεολογική επίθεση, ότι οι Δανοί δεν είναι παραγωγικοί (με βάση τα επίσημα στοιχεία η Δανία είναι πρώτη σε παραγωγικότητα), ότι εκμεταλλεύονται το Κράτος Πρόνοιας, ότι το μορφωτικό επίπεδο δεν είναι ικανοποιητικό και ότι οι περισσότεροι είναι κακομαθημένοι και απαιτούν τα παράλογα. Ετσι έγινε υποχρεωτικό όλοι οι άνεργοι να μετέχουν σε ειδικά μελετημένα σεμινάρια που σκοπό είχαν την ενσωμάτωση και την πλήρη υποταγή στα αιτήματα της εργοδοσίας. Από αυτά τα σεμινάρια θησαυρίζουν διάφοροι σύμβουλοι που πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες, αντιεπιστημονικές θεωρίες και προσπαθούν να επιβάλουν στους ανέργους αντιδραστικές απόψεις και να τους κάνουν να αισθάνονται ένοχοι και υπεύθυνοι που ζουν σε βάρος της κοινωνίας. Σε όλα αυτά τα σεμινάρια έχει ενεργό συμμετοχή ο εργοδοτικός συνδικαλισμός. Για όσο διάστημα κάποιος μετέχει σε τέτοιο σεμινάριο, δεν θεωρείται άνεργος, αλλά υπό εκπαίδευση. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Οικονομική ανάπτυξη και φτώχεια στην «ατμομηχανή της Ευρώπης»

της Σοφίας Καρατάκη

Στην Ελλάδα μετά από πέντε χρόνια βαθιάς ύφεσης που κατάστρεψε το 1/3 της παραγωγικής βάσης, πληθαίνουν οι υποσχέσεις για ανάπτυξη ώστε να ανακάμψει η οικονομία. Είναι λογικό να ελπίζουμε ότι η ανάπτυξη θα δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας κι επομένως θα μειωθεί η ανεργία. Όπως για παράδειγμα στη Γερμανία. Εκεί όμως φαίνεται να συμβαίνει και κάτι άλλο, κάτι που αρχικά μοιάζει παράδοξο. Αν και τα ποσοστά ανεργίας μειώνονται, η φτώχεια συνεχίζει να αυξάνεται. Ανάπτυξη και φτώχεια δεν ακολουθούν αντίθετες πορείες. Το ποσοστό φτώχειας ανεβαίνει σχεδόν παράλληλα με την αύξηση της ανάπτυξης, ενώ ταυτόχρονα βαθαίνει το χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών. Σε ιστορικό υψηλό η φτώχεια στην Ελλάδα της ύφεσης, αλλά σε ιστορικό υψηλό η φτώχεια και στη Γερμανία της μεγάλης ανάπτυξης. Το Βερολίνο, το Ντόρτμουντ και η Έσση είναι μερικές μόνον πόλεις με ποσοστά φτώχειας πάνω από 20%. (ομοσπονδιακή στατιστική υπηρεσία της Γερμανίας) Την αναπτυξιακή μηχανή της Γερμανίας κινούν πάμφθηνα εργατικά χέρια, εργαζόμενοι με επισφαλείς σχέσεις εργασίας και αμοιβές τόσο χαμηλές που δεν μπορούν να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα για τη ζωή τους. Η ύφεση και η ανάπτυξη είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, ενός συστήματος που αφαιρεί εργασιακά δικαιώματα, οξύνει την φτώχεια και διευρύνει τις ανισότητες, που εξαθλιώνει τους εργαζόμενους για να πλουτίσουν ακόμα περισσότερο τα αφεντικά.

«Βουβά» θύματα αυτού του άδικου συστήματος είναι τα παιδιά και οι νέοι. Στην οικονομικά ισχυρή Γερμανία ζουν πάνω από 2,5 εκατομμύρια παιδιά σε συνθήκες φτώχειας, κατά μέσο όρο περίπου ένα στα τέσσερα. Τη θλιβερή πρωτιά κατέχει η Βρέμη με 33,7% (έρευνα του Οικονομικού και Κοινωνικοεπιστημονικού Ινστιτούτου του Ιδρύματος Μπέκλερ). Η παιδική φτώχεια συσχετίζεται άμεσα με τα χαμηλά εισοδήματα και την φτώχεια των γονέων. Η κυβέρνηση προσπαθεί να υποβιβάσει το θέμα … άλλωστε κατά την υπουργό Άμυνας φον ντερ Λέγιεν «σε μια πλούσια χώρα σαν τη Γερμανία, η φτώχεια είναι σχετική».

Πώς αντιμετωπίζει ένα παιδί τη «σχετική» φτώχεια του σε μια πλούσια χώρα σαν τη Γερμανία; Δείτε το βίντεο «Η φτώχεια ξέρει πολλές ιστορίες» (Armut kennt viele Geschichten).

[youtube  http://youtu.be/nWb0QeNG83c%5D

Ιδέα/Σκηνοθεσία: Isabel Prahl, Kάμερα/Μοντάζ: Maximilian Kaiser

«Καλή νομοθέτηση»: καλή για ποιον;

Της Χλόης Πετρίδου (Περιοδικό ΛΕΥΓΑ via mygranma)

To Μάρτη του 2012 ψηφίστηκε ο νόμος 4048/2012 με τίτλο ‘Ρυθμιστική Διακυβέρνηση: Αρχές, Διαδικασίες και Μέσα Καλής Νομοθέτησης.’ Ως αρχές της καλής νομοθέτησης ορίζονται η αναλογικότητα, η απλότητα του περιεχομένου των ρυθμίσεων, η αποφυγή αντιφατικών ρυθμίσεων, η διαφάνεια, η δυνατότητα υποβολής προτάσεων κατά την κατάρτιση των ρυθμίσεων, η δημοκρατική νομιμοποίηση και άλλα. Μέσα επίτευξης αυτών των αρχών, κατά το νόμο, αποτελούν ιδίως η διαβούλευση, η ανάλυση των συνεπειών των ρυθμίσεων, η αιτιολογική έκθεση των νόμων, η απλούστευση, η κωδικοποίηση και η αξιολόγηση των αποτελεσμάτων εφαρμογής των ρυθμίσεων. Από μια πρώτη ανάγνωση, θα ‘λεγε κάποιος, πολύ ωραία και εύνομα όλα αυτά… Από την άλλη, θα μπορούσε να αναρωτηθεί, γιατί θυμηθήκαμε την καλή νομοθέτηση το 2012, μια χρονιά που η παραβίαση συνταγματικών διατάξεων αποτελούσε καθημερινή πραγματικότητα… Και ακόμα, γιατί χρειάζεται να θυμίσουμε με κοινό νόμο πράγματα που λέγονται ήδη στο Σύνταγμα, όπως ότι η νομοθεσία πρέπει να θεσπίζεται κατά κανόνα από τη δημοκρατικά εκλεγμένη Βουλή, ή ότι οι νόμοι δεν πρέπει να περιορίζουν συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα παρά μόνο στο μέτρο του αναγκαίου…

Προσπαθώντας να απαντήσει σε τέτοιες και άλλες απορίες, η παρούσα ανάλυση θα επικεντρωθεί σε δύο σημεία της ατζέντας της καλής νομοθέτησης: την ανάλυση συνεπειών (ο αγγλικός όρος ­Ιmpact Assessment­ μεταφράζεται αλλού ως εκτίμηση επιπτώσεων ή αξιολόγηση αντίκτυπου, αλλά κρατάμε εδώ τον όρο του νόμου 4048) και την απλούστευση. Τα δύο σημεία είναι αλληλένδετα, και αποτελούν κεντρικούς άξονες της ατζέντας της καλής νομοθέτησης στην ΕΕ όπου αναπτύχθηκε, πριν εισαχθεί (και) νομοθετικά στη χώρα μας.

Θεωρητικά, η ανάλυση συνεπειών αποτελεί ένα κείμενο συνοδευτικό των νόμων, που χρησιμεύει στην αξιολόγηση των επιπτώσεων διάφορων πολιτικών επιλογών, κι επιτρέπει έτσι στην κυβέρνηση να προβαίνει στη μια ή την άλλη επιλογή βασισμένη σε έγκυρα και επαρκή στοιχεία. Παράλληλα, επιτρέπει στο κοινοβούλιο να ελέγχει τις κυβερνητικές επιλογές και να προτείνει τροπολογίες με βάση τα προσδοκώμενα αποτελέσματα ή, όπως στις ΗΠΑ, να επιβλέπει πώς η διοίκηση επιλέγει να εφαρμόσει ένα νόμο και αν ο τρόπος αυτός συνάδει με το σκεπτικό και το πλαίσιο που έθεσε το Κογκρέσο. Η απλούστευση, επίσης στη θεωρία, στοχεύει στην απάλειψη περιττών ρυθμίσεων ή διαδικασιών, στη γρηγορότερη εξυπηρέτηση των πολιτών κλπ.

Αφήνοντας όμως τη σφαίρα της θεωρίας, ας δούμε από πού μας έρχεται η ‘καλή νομοθέτηση’ ­ και τι δώρα φέρει… Κατ’αρχάς, ο όρος (στα αγγλικά, ‘καλύτερη νομοθέτηση’ – better regulation) εμφανίζεται κάπου στην Αγγλία του Τόνι Μπλερ τη δεκαετία του ’90. Οι πολιτικές που προωθούνται με αυτόν το μανδύα δεν διαφέρουν από αυτές της Θάτσερ του ’80 ­ απλώς η πολιτικά απονομιμοποιημένη ‘απορρύθμιση’ ντύνεται με… τριτοδρομικό φουστάνι. Το πρόγραμμα της καλής νομοθέτησης υπό τις κυβερνήσεις Μπλερ και Μπράουν περιελάμβανε την αναθεώρηση, απλοποίηση ή κατάργηση νομοθεσίας που θεωρούνταν ως επιβαρυντική για τις επιχειρήσεις. Στο ίδιο πλαίσιο, ένας νόμος του 2001 έδινε τη δυνατότητα σε Υπουργούς με αποφάσεις τους, και χωρίς την έγκριση του Κοινοβουλίου, να καταργούν διατάξεις υπάρχουσας νομοθεσίας εφόσον τις θεωρούσαν ‘φόρτο’. Το 2006 προστέθηκε ρητή διάταξη ότι ως ‘φόρτος’ εννοείται και κάθε εμπόδιο στην ‘αποτελεσματικότητα, την παραγωγικότητα ή την κερδοφορία’[1].

Τα καλά Ευρώποις κτώνται

Η θεώρηση της νομοθεσίας ως ‘φόρτου’ έχει μακρά ιστορία στην ΕΕ και άλλους διεθνείς οργανισμούς, όπως ο ΟΟΣΑ. Στην αρχή πιο δειλά, και τελευταία εντελώς ξεκάθαρα[2], η ατζέντα αυτή στοχεύει στην ‘απελευθέρωση’ των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων από το ‘βραχνά’ της νομοθεσίας, ιδίως αυτής που προστατεύει κάποιο δημόσιο συμφέρον (περιβαλλοντικοί όροι, διατάξεις εργατικού δικαίου, έλεγχος των εταιρικών βιβλίων κλπ). Όπως θα συζητηθεί στη συνέχεια, ‘απλούστευση’ στην ορολογία της ΕΕ σημαίνει απουσία νομοθετικών κανόνων ή κανόνες ‘φιλικούς’ προς τις εταιρίες. Στο ίδιο μήκος κύματος, η ανάλυση επιπτώσεων, προνομιακό πεδίο δράσης των εταιρικών λόμπι και των ‘εμπειρογνωμόνων’ τους, επικεντρώνεται όλο και περισσότερο στην αριθμητική καταμέτρηση κόστους-οφέλους (βλέπε, έξοδα και κέρδη για τις επιχειρήσεις). Επιπλέον, γίνεται αυτή το κεντρικό πεδίο της (νομοθετικής, και πολιτικής) αντιπαράθεσης, αντικαθιστώντας και ναρκοθετώντας τις (όποιες) δημοκρατικές διαδικασίες και το δημόσιο διάλογο, εκεί όπου επιχειρήματα περί δημόσιου συμφέροντος θα είχαν καλύτερες πιθανότητες απέναντι σε γνώμες ‘ειδικών’ και καλοφτιαγμένες στατιστικές. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ευρωπαϊκή Ένωση: εκεί όπου οι φαντασιώσεις των εταιρειών γίνονται πραγματικότητα

ΕΙΣΑΙ ΣΤΗΝ Ε.Ε ΜΑΘΕ ΓΙΑ ΤΗΝ Ε.Ε

 

του David Cronin
Ο Έντουαρντ Σνόουντεν έφερε στο φως πολύ περισσότερα από μια υπόθεση μαζικής παρακολούθησης και κατασκοπίας. Πιθανώς χωρίς να έχει την πρόθεση, τράβηξε την προσοχή στο πόσο δουλοπρεπείς είναι οι πολιτικοί ηγέτες της Ευρώπης έναντι των ΗΠΑ.
Υποτίθεται ότι η Άνγκελα Μέρκελ και ο Φρανσουά Ολάντ έγιναν έξαλλοι με την αποκάλυψη ότι οι Αμερικανοί διάβαζαν την ηλεκτρονική διπλωματική αλληλογραφία τους (αν και η οργή τους δεν μπορεί να ήταν και τόσο έντονη, δεδομένου ότι μια φήμη ότι ο Σνόουντεν βρισκόταν σε αεροπλάνο κατευθυνόμενο προς τη Βολιβία ήταν αρκετή για να το εμποδίσει η Γαλλία να περάσει από τον εναέριο χώρο της).
Ακούστηκαν επίσης υπαινιγμοί ότι ως αποτέλεσμα αυτής της αντιπαράθεσης κινδύνευε η διατλαντική εμπορική συμφωνία που βρίσκεται στα σκαριά. Ωστόσο, οι συνομιλίες άρχισαν τον τρέχοντα μήνα, σύμφωνα ακριβώς με το πρόγραμμα. Πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς; Με τις πιο ισχυρές εταιρείες στον κόσμο να επιμένουν ότι οι συνομιλίες πρέπει να προχωρήσουν, ήταν απίθανο να εκτροχιαστούν μόνο και μόνο εξαιτίας ενός μικροκαβγά για κάποιες αμερικανικές αδιακρισίες.
Τον περασμένο Μάιο, συγκροτήθηκε μια “επιχειρηματική συμμαχία” για να υποστηρίξει τη σχεδιαζόμενη διατλαντική εμπορική συμφωνία. Στον επιχειρηματικό αυτό συνασπισμό ανήκουν πολλές εταιρείες – BP, Coca-Cola, Deutsche Bank, British American Tobacco, Nestlé – που έχουν συμμετάσχει σε παρόμοιες ενέργειες από τη δεκαετία του 1990. Χρησιμοποιώντας μια άκρως αμφίβολη μεθοδολογία, η συμμαχία των εταιρειών εκτιμά ότι η διατλαντική εμπορική και επενδυτική συνεργασία (που είναι γνωστή με το απαίσιο ακρωνύμιο TTIP) θα απέφερε ετήσια κέρδη €119 δισ. για την Ευρωπαϊκή Ένωση και €95 δισ. για τις ΗΠΑ . Αυτό που δεν λένε είναι ότι το τίμημα γι’ αυτά τα κέρδη θα είναι η καταστροφή της δημοκρατίας. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου